Kto jest kim w Indiach?

Indie po wieloletnim zniewoleniu przez Brytyjczyków i bratobójczej wojnie domowej, w wyniku której niepodległość uzyskały Pakistan i Bangladesz, stają się obok Chin, azjatyckim hegemonem.

Przez prawie pięćdziesiąt lat krajem rządziła jedna partia – Indyjski Kongres Narodowy. Socjalistyczne i idealistyczne prądy myśli Nehru i Gandhiego pchały kraj w coraz większe zacofanie. Po objęciu władzy przez premiera Rao w 1991 roku i doświadczeniu głębokiego kryzysu ekonomicznego, zdecydowano się na głębokie reformy i modernizację kraju. Okazało się, że nie były one podjęte za późno. Reformy ówczesnego ministra finansów, a dzisiaj premiera, Manmohana Singha okazały się trafione. Dzisiaj Indie gonią Chiny. Mają niemal identyczny poziom wzrostu co Państwo Środka. Posiadają jednak dwie cechy, których Chinom brakuje: większy potencjał demograficzny (młodsze społeczeństwo) oraz są ukierunkowane na świadczenie usług w zakresie nowoczesnych technologii.

Brytyjczycy, jako kolonialne imperium w Indiach pozostawili wiele złego, jednak to właśnie ówczesnym kolonialistom Indusi dziś zawdzięczają model edukacyjny oparty na brytyjskim systemie, a co za tym idzie niemal powszechną znajomość języka angielskiego w Indiach. Indie dzięki temu mogą świadczyć usługi w ramach offshoringu i outsourcingu niemal całemu rozwiniętemu światu. Dzięki temu zyskują ogromną przewagę nad Chinami.

Często pojawiają się z teksty dotyczące niezwykle dynamicznie rozwijających się Indii. Jednak, oprócz zainteresowanych indyjską polityką i gospodarką, niewiele osób rozpoznaje i identyfikuje poszczególnych polityków indyjskich. Poniżej kilka krótkich profilów najważniejszych osób w Indiach.

Sonia Gandhi – najbardziej wpływowa osoba w Indiach

Paradoksalnie nie jest Induską. Urodziła się we Włoszech. Jest wdową po Rajivie Gandhim, synu Indiry Gandhi i wnuku Jawaharlala Nehru. Sonia Gandhi poznała Rajiva w Cambridge, gdzie studiował. Po ślubie w 1968 roku weszła do najbardziej wpływowej indyjskiej rodziny. W 1983 roku przyjęła indyjskie obywatelstwo. Po zamachu na Rajiva w 1991 roku została liderką Indyjskiego Kongresu Narodowego. Partii, która od prawie sześćdziesięciu lat rządzi niemal niepodzielnie Indiami. Odmówiła przyjęcia teki premiera. W 1998 roku została szefową Kongresu. Jest matką Rahula i Priyanki, młodych gwiazd na indyjskiej scenie politycznej.

Manmohan Singh – skromny i skuteczny

Zawsze pozostawał w cieniu. Jednak od 2004 roku, gdy Sonia Gandhi odmówiła przyjęcia stanowiska premiera, jest premierem Indii. Po wygranych przez Kongres wyborach parlamentarnych 2009 roku pozostał na tym stanowisku na kolejną kadencję. Doskonale wykształcony i doświadczony ekonomista z doktoratem na Oxfordzie. To jemu Indie zawdzięczają ogromny skok ekonomiczny. W 1991 roku został ministrem finansów w rządzie premiera Rao. Dzięki ryzykownym ale trafnym decyzjom Singha Indie wyszły z ogromnego kryzysu i stały się realnym zagrożeniem dla potęgi ekonomicznej Chin. Jest Sikhem, pierwszym premierem-wyznawcą tej religii w historii Indii.

Lal Krishna Advani – człowiek, który mógłby być premierem

Współzałożyciel i wieloletni lider Indyjskiej Partii Ludowej (Bharatiya Janata Party), największej partii opozycyjnej w Indiach, programowo sytuującej się pomiędzy socjalizmem, a nacjonalizmem skierowanym przeciw kolonialnemu imperium brytyjskiemu. Jeden z ojców sukcesu partii BJP pod koniec lat dziewięćdziesiątych, kiedy to właśnie BJP przełamało przeszło pięćdziesięcioletni monopol na władzę Kongresu Narodowego i utworzyła rząd, z premierem Vajpayee na czele. Advani był ministrem spraw wewnętrznych i później wicepremierem. W wyborach parlamentarnych 2009 roku był kandydatem na premiera BJP. Zasłynął przemówieniem w 2005 roku, w którym określił Muhammada Ali Jinnaha (człowieka, który był ojcem utworzenia Pakistanu; Jinnah dla Pakistańczyków jest tym samym co Gandhi dla Indusów) świeckim przywódcą. Było to stwierdzenie wywrotowe w BJP, która budowała swoją tożsamość na bazie nacjonalistycznej kontry wobec Pakistanu.

Prakash Karat – prawdziwy komunista

Lider Komunistycznej Partii Indii (Marksistowskiej). CPI(M) jest bardzo popularna w najbiedniejszych rejonach Indii. Sprawuje lokalną władzę w Bengalu Zachodnim i Kerali, najbiedniejszych i bardzo przeludnionych stanach kraju. Karat w Indiach uważany jest za idealistę. Często używa populistycznych argumentów. Po nieudanych wyborach parlamentarnych 2009 roku toczy wewnętrzną walkę w partii o utrzymanie władzy.

 

Mamata Banerjee – nadzieja dla najbiedniejszych z biednych

Liderka i współzałożycielka najmłodszej wpływowej partii w Indiach, Trinamull Congress, założonego w 1997 roku. Mamata zjednuje sobie najbiedniejszych. To u nich szuka głosów dla siebie. Pochodzi z Bengalu Zachodniego, gdzie w Kalkucie zabiera głosy komunistom z CPI(M), która było do tej pory ich bastionem. Zjednuje wyborców swoim skromnym i prostym stylem życia. Doskonale czuje się na wiecach, wśród biednych i spragnionych nadziei. Do wyborców zawsze zwraca się w bengali albo hindi, unika angielskiego. Była członkinią niemal wszystkich możliwych partii politycznych w Indiach. W Indiach popularnym jest powiedzenie: nikt, nawet sama Mamata nie wie co Mamata będzie robiła jutro.

Rahul Gandhi – skazany na sukces

Jest prawnukiem pierwszego premiera niepodległych Indii, Jawaharlala Nehru. Wnukiem premier Indiry Gandhi. Synem zamordowanego premiera Rajiva Gandhi i liderki Indyjskiego Kongresu Narodowego, Sonii Gandhi. Bratem Priyanki Gandhi.
Doskonale wykształcony na Harvardzie i Cambridge, gdzie ze względów bezpieczeństwa, po zamachu i śmierci swojego ojca, studiował pod pseudonimem. Jest sekretarzem generalnym Indyjskiego Kongresu Narodowego, idolem młodych i wykształconych Indusów, tworzy nowoczesny wizerunek tej partii. W wygranych przez Kongres wyborach parlamentarnych 2009 roku kierował kampanią wyborczą.

Ma 40 lat i jest typowany na pewnego kandydata na premiera w niedalekiej przyszłości.